Badanie naszych horoskopów .334

O Plutonie i Księżycu na Neptunie w Skorpionie

Chcę opisać jedno zdarzenie z mojego życia, nie wyczerpuje ono tematu, ale może naświetli charakter tego połączenia jak ono się objawiło u mnie. Na forum niedawno padło Pana zapytanie dotyczące tranzytu Plutona przez urodzeniowe planety. W tej historii opisanej poniżej tranzytujący Pluton z Księżycem był w znaku Skorpiona, w trakcie trwającej pełni Księżyca. Ta kumulacja zadziałała koniunkcją na mojego urodzeniowego Neptuna. Nie znam dokładnej daty (1995), ale wiem, że była połowa kwietnia, nocą puste ulice zasypywał śnieg (!) pomimo wiosny. Księżyc był w trakcie pełni, a nieopodal po drugiej stronie drogi stał zaprzęg z dwoma białymi końmi, więc sama chwila dodatkowo miała w sobie aurę tajemniczości.  

Księżyc potrzebuje schronu, gdzie poczuje się bezpiecznie, stworzy swoją własną krainę, do której przyciągnie czy zaprosi tych o podobnej wrażliwości. Takie konstrukcje wspótworzyłam na planie miasta, w którym się urodziłam. Byłam dyrygentem światów usnutych z moich wyobrażeń i wizji. W tamtych czasach to było jak przedzieranie się maczugą przez skostniałą formę podobnych do siebie w aranżacji kawiarni czy barów z czasów PRL. Funkcjonowały stare przepisy, dotyczące przyznawania koncesji na tego typu działalność, które znacznie utrudniały wprowadzenie takiego zamiaru w czyn. Klubów na wzór "berliński", w Polsce jeszcze nie było, a jak były, to nieliczne i poukrywane (początek lat 90′). Kierowałyśmy się chęcią stworzenia domowego, rodzinnego klimatu dla biesiad w gronie znajomych, w połączeniu ze sztuką (wystawy, koncerty, wieczory literackie itp.). Obowiązywało wejście na karty klubowe dla większego bezpieczeństwa gości i utrzymania elitarnego charakteru salonu artystycznego, czy klubo-galerii (to było w nazwie). Nie dostałyśmy koncesji na sprzedaż alkoholu (przepis "100 m do budynków użyteczności publicznej") skutecznie to blokował i goście przychodzili z własnym prowiantem. Wcześniej zajmowałam się wieloma innymi rzeczami (zaczęłam pracę w wieku 17 lat, ale to długa historia na inny może raz), w tym organizacją kameralnych pokazów mody na scenach wynajętych przeze mnie teatrów. Na jednym z nich poznałam moją przyszłą wspólniczkę, z którą połączył mnie ten sam koncept zrobienia czegoś razem. Na zewnątrz nie było reklamy, nie zamieszczałyśmy kierunkowskazów, szyldów. Nowi goście trafiali tutaj z polecenia, czy przyprowadzani przez stałych klubowiczów. Trochę jak w czasach prohibicji;), wejście na hasło, lub szyfr dzwonka domofonu, drzwiami od strony podwórka. Wtedy nie było telefonów (nie tylko komórkowych, ale też rzadkością był stacjonarny w domu). Informacja przechodziła z ust do ust, "pocztą pantoflową". Były to miejsca nie tylko o charakterze kulturalnym, ale i rozrywkowym, z muzyką jako podkład do rozmów (klasyka, jazz itp.) czy do tańca (lata 80/90′). W tym pierwszym miejscu (otwarcie 06.11.1992, 18:00) upodobnionym w aranżacji do mieszkania (meble z historią) bar zastępowała tradycyjna kuchnia jak w domu. Okres naszej bytności tutaj nie był długi, ale bardzo intensywny. Z czasem wielkość miejsca zaczęła nas ograniczać. Nadszedł moment, kiedy trzeba było się przenieść. Za tą "tajną" działalność posypały się nagrody za wydarzenia, które organizowałyśmy. Miejsce przyciągało coraz więcej osób, działalność wypłynęła na "szerokie wody", a my razem z nurtem dopłynęliśmy w samo serce miasta zajmując większą rezydencję już z profesjonalnym barem. I tu wyłonił się Pluton, coraz bardziej nasilał się kontrast naszych potrzeb, wzajemnych oczekiwań, zasad współpracy, zaszły duże zmiany w naszych relacjach, we wzajemnym zrozumieniu i w "naszym" miejscu. Nie zabezpieczyłam się "na czarną godzinę". Odeszłam w jednej chwili, unosząc się honorem, w noc kwietniowej pełni (Księżyc + Pluton, połączone z urodzeniowym Neptunem w Skorpionie, podejrzewam 17.04.1995, h. 22:40). Nie zabrałam z sobą nic, zamknęły się bezpowrotnie "wrota", bez planu co dalej. Nie chcę obwiniać Plutona, wrzód się "zbierał" od jakiegoś czasu i tej nocy pękł. Widocznie tak miało być. Nie wiem czy gdybym nie była wtedy zakochana, uniosłabym to w samotności.  Pluton dał mi siłę do walki o moich bliskich (Księżyc). Nastąpiła transformacja, byłam już inną osobą, terapia wstrząsowa zadziałała. Każdego następnego dnia, wcześnie rano wychodziłam na poszukiwania, na łowy, na polowanie (poszukiwanie celu), nie miałam wystarczających oszczędności, czekałam na rozwiązanie sporu, ale nie mogłam siedzieć bezczynnie. Znalazłam swoje miejsce, na uboczu, w ukryciu, w podziemiu pałacyku, w głębi zamykanego pełnego drzew podwórka, ale w trudnym położeniu "gorszej" robotniczej dzielnicy. Kontynuowałam to, co przerwałam. Tego samego roku, w swoje urodziny (16.12.1995) otworzyłam nowe miejsce, w którym spędziłam następne 13 lat, bez oznakowania na zewnątrz  (tabliczka na wzór funkcjonujących w dawnych czasach, na których były grawerowane nazwy ulic otrzymała nazwę mojego miejsca i to był sygnał przy bramie, że to tu). Wejście było zabezpieczone, ja jako strażnik-bramkarz, wstęp na karty, czy zaproszenia listowne, dla wtajemniczonych. Z tą sama ideą jak pierwsze, po kilku latach jeszcze otworzyłam jeszcze jedno, inne, tym razem z jedzeniem, gdzie karmiłam (restauracja wegetariańska, pierwsza w mieście) nazwane "Kuchnią dobrego samopoczucia" (Księżyc). To, z którego odeszłam w czas pełni, przetrwało niecały rok po moim odejściu. Z byłą wspólniczką nie chciałam mieć kontaktu (nie wybaczyłam - Skorpion, mimo, że stanęłam na nogi). Przez ulicę, gdzie miałyśmy wspólne miejsce nie mogłam przechodzić latami przez tkwiący cierń w sercu. W 2008 postanowiłam zmienić swoje życie, pomogły mi w tym okoliczności, sprzedaż pałacyku przez właściciela, gdzie miałam siedzibę i znajomy kupiec na moją restaurację. Nie miałam wahań, mimo, że gości namawiali mnie na kontynuację. Stwierdziłam, że 17 lat to długo, a życie jest jedno, więc chcę się rozwijać w innych przestrzeniach. Pierwszą z nich była decyzja o studiach na wydz. filoz.-hist. UŁ, normalne dzienne studia z fajnymi dzieciakami, w trakcie doszedł jeszcze jeden kierunek. Nie pracowałam i nie szukałam pracy, historia mnie pochłonęła, realizowałam jedno z młodzieńczych marzeń, żyłam z oszczędności. Druga część dotyczy emigracji i zamieszkania w zamku na południu Francji na 10 lat. Zostawię ją na kolejną opowieść jakie cechy Księżyca (wyróżnionej planety) mam w sobie. Teraz mieszkam w Saintes Maires de la Mer, o którym pięknie śpiewała Mireille Mathieu, a białe konie widzę codziennie, bo rasa koni Camargue wywodzi się stąd.