Co tam panie w polityce .88

Z mojej perspektywy (dwóch dziedzin: mody i sztuki) z epoki łotrzykowskiej najbardziej wyraźnie pamiętam postępujący proces przemiany struktury społecznej kraju. (Mam wrażenie, że teraz zachodzi podobne zjawisko – historia pokaże). W szybkim tempie powstawały nowe elity biznesowe oraz nieobecna do tego czasu klasa średnia. Wykształcenie stawało się drugorzędne – każdy, kto miał pomysł na biznes starał się zarobić. Panował „dziki kapitalizm”. Znajomi zawieszali studia, żeby zarabiać pracując „na swoim". Niedoszły lekarz sprzedawał ciuchy na Stadionie  Dziesięciolecia, a niedoszły prawnik otworzył stragan z warzywami. (Studia skończyli po kilku latach przerwy). Po otwarciu granic na masową skalę zaczęły docierać do Polski towary z „Zachodu", a Polacy zaczęli wyjeżdżać w celach turystycznych. Mam wrażenie, że to właśnie wtedy powstał kompleks człowieka z Polski. Za wszelką cenę chcieliśmy być tacy sami jak ludzie z za żelaznej kurtyny. 

Wspomniany Stadion Dziesięciolecia funkcjonował wtedy jako ogromny bazar. Nazywał się Bazar Europa. Tam rodziły się wielkie fortuny. Na bazar przyjeżdżali kupcy zza wschodniej granicy po towary z metkami: „Made in Italy" albo „Made in Germany", które oczywiście były wyprodukowane w Polsce. 

Stopniowo ucinano mecenaty państwowe dla galerii i dla artystów. Mecenat państwowy, który był utrzymywany przez prawie cztery dekady bardzo rozpieszczał artystów tworzących zgodnie z doktryną. Potem artyści nie dostawali już darmowych pracowni i przydziału materiałów – musieli nauczyć się myślenia biznesowego, a nie tylko tworzyć artefakty. Wielu z nich podejmowało dodatkowe prace. Na przykład mój znajomy, bardzo znany malarz remontował mieszkania we Francji. W tamtym czasie zaczął powstawać dziki rynek sztuki. Nowe, prywatne galerie robiły świetne, nie zawsze fair interesy, kupując doskonałe dzieła za bezcen od artystów, którzy nie potrafili się odnaleźć w nowej rzeczywistości. 

Ogólnie trzeba było mieć dobry pomysł i biznes się kręcił. Rozwój Polski i Polaków był w tym czasie gigantyczny!

W tym wątku pojawiło się już sporo interpretacyjnych nici, więc dorzucę swoją. Profesor Matczak od dawna komentuje i analizuje bieżącą sytuację, wskazując, że kluczowym czynnikiem w dzisiejszych tendencjach społecznych jest lęk przed różnorodnością — nie tylko w Polsce. Na ten lęk może dodatkowo wpływać koniunkcja Saturna z Neptunem. W efekcie ci, którzy boją się wszystkiego, co reprezentuje inność  ( więcej niż dwie "pucie", wielojęzyczność na ulicach itp.), zwracają się ku symbolicznej figurze „surowego ojca”. Przykładem może być ponowne zwycięstwo Trumpa, a obecnie w Polsce – sukces Nawrockiego (on w pewnym sensie reprezentuje te wartości – patrz te dziwaczne odwołania do Biblii).

Tu: Matczak – podsumowanie wyborów. Szkoda tylko, że sztabowcy nadal nie rozumieją nastrojów społecznych, ani tym bardziej nie słuchają tych, którzy próbują je opisać. A tak na marginesie – Sikorski byłby o wiele lepszym „ojcem”. Jego "ośmiorniczki" przy tym, co Nawrocki ma za uszami, wyglądają wręcz niewinnie. 

Zainteresowała mnie analiza mody i sztuki przedstawiona przez @Sosnę, ponieważ ukazała zupełnie odwrotną tendencję – wówczas w Polsce istniała wyraźna potrzeba różnorodności.

Atrakcyjne są wszelkie drogi na skróty - jak Karol Borowiecki z "Ziemi obiecanej" Reymonta, który odtrąca kochającą go Ankę i wydaje się za kapiącą szmalem córkę Müllera.

Typowo ta ćwiartka cyklu ma charakter poszukiwań, "kwesty", czy wędrówki bohatera, który w kolejnych etapach poddawany jest próbom, które wcale nie są na niby i jeśli spotka go klęska, to bywa nieodwracalna. Gra idzie na ostro. Zaliczamy też osamotnienie, wyobcowanie, działanie pod prąd; do tej grupy wydarzeń należy też konfrontacja z przeciwnikami."

a czy mamy jakiś horoskop Iranu? Mam podejrzenia, że Neptun w 0 znaków ognistych wpływa na granice w arabskim świecie (nawet jeśli Iran to Persowie ;)).

Słyszę w mediach, że jednym z celów Netanjahu jest obalenie reżimu w Teheranie. Patrząc jednak na rozwój wypadków – irańskich rakietach spadających na Tel Awiw czy Hajfę – coraz bardziej zastanawiam się, czy to premier Izraela nie zapłaci politycznej ceny szybciej niż ajatollahowie. Broń Boże nie kibicuję irańskim przywódcom; ciekawi mnie tylko, jak pierwsza od lat tak realna wojna na ulicach izraelskich miast wpłynie na nastroje społeczne. Wiem, że Izreal był regularnie ostrzeliwany, ale jednak Iran to inna kategoria niż Hamas. I o ile teraz nawet opozycja opowiedziała się po stronie Natanjahu, to przecież jest to poparcie bardzo kruche i moim zdaniem z każdym dniem wojny będzie topnieć jak bałwan w słońcu. Oczywiście jest wiele pytań, które mogą totalnie zmienić przebieg zdarzeń, na czele z pytaniem, co zrobi trump.