Link do webinarium:
https://astroakademia.clickmeeting.com/noc-dronow-dziwne-liczby

ID wydarzenia: 526-128-334

W przeciągu ostatniego miesiąca odczuwam pogłębiający się spadek formy, wpadanie w dół, narastające przygnębienie. Moje osobiste plany i wizje wraz z przyjazdem w rodzinne strony zamarły, jakby zastygły w fazie koncepcji. Jest to wytłumaczalne, bo koncentruję się teraz wyłącznie na życiu mamy i jej potrzebach. To jak wpadnięcie na inny tor, które trwa z niewielką przerwą od września, odkąd przyjechałam do Polski na dłużej. U siebie byłam w międzyczasie bardzo krótko, wróciłam tu ponownie, bo wszystkiego nie udało się załatwić za pierwszym razem. Jestem przytłoczona nadmiarem spraw też z powodu braku wsparcia mojego rodzeństwa, które „umywa ręce”, nawet jak mnie tu nie ma. Czuję jakby mnie wgniotło, to nie jest lekki czas, bo towarzyszy mi ciągły lęk o mamę. Na odległość mamy kontakt codziennie, przyjeżdżam do niej kilka razy w roku, ale pierwszy raz jestem tak długo w pokoju obok. Czuję się przemęczona rytmem codziennych obowiązków i sprawami, które się piętrzą i nie są zakończone. Tutaj jest mój dom z dzieciństwa, teraz jestem do niego wciśnięta i odblokowują się wspomnienia. Pewne rzeczy odkryłam tu przypadkiem, znalazłam pudło z moimi pamiętnikami z lat młodzieńczych, rozpoznaję siebie w tych zapiskach, ale w przeciwieństwie do obecnego stanu było w nich dużo entuzjazmu, energii, siły, której zaczyna mi brakować. Zawsze jak przyjeżdżałam miałam chęci na spotkania ze starymi znajomymi, teraz tego nie mam, bardzo się od siebie oddaliliśmy, niektóre przyjaźnie się naturalnie wypaliły. Ogólnie nie jest dobrze, czuję, że „coś wisi w powietrzu”, ten pobyt teraz to jak żegnanie się z korzeniami, moją odległą przeszłością. Wyjeżdżam za kilka dni, nie wiem kiedy znów się pojawię. Mamę zostawiam pod opiekę mojego rodzeństwa licząc, ze się przebudzą i wracam do swojego życia, ale też bez większej radości, mimo, że tam jest o wiele więcej słońca.