Ukraina 2022+ .405

Co może zrobić Łukaszenka?

W wątku non-astro:

mój tekst na blogu:

https://piotrmichal.pl/dolchstoss-lukaszenki/

Zastanawiam się czy Aleksander Łukaszenka, zagrożony ławą oskarżonych za zbrodnie wojenne, aby ratować siebie, mógłby, po uprzednim porozumieniu się z USA, uderzyć na wojska rosyjskie na Ukrainie i z bandyty stać się bohaterem

 W wątku astro:

Nie ma chyba danych godziny urodzenia, ale z tranzytów: miał opozycję Jowisza do Słońca na przełomie stycznia i lutego – to mogłoby „pasować” tzn. mógł być poddany silnej presji dotyczącej podjęcia decyzji i intensywnym procesom, błądzeniu między różnymi wariantami, ale z „wizją” wyjścia z tego obronną ręką i wzmocnionym. 

Teraz idzie mu Jowisz opozycją przez Merkurego – co predystynuje go do podejmowania pochopnych decyzji opartych na prima facie logicznych przemyśleniach, a w rzeczywistości: na emocjach… które niekoniecznie mogą go doprowadzić na manowce.. 

Opozycja Saturna do Plutona – tu wydaje się, że wprost książkowo można by to czytać, że Baćka jest „w opozycji” do planów Putina (Plutona), ale pozostając w obrębie horo Baćki – to szansa, by (nie bez trudów) opanować niebezpieczną energię Plutona i wojny, „wziąć ją w karby”…? 

 W perspektywie 4-5 lat nie widać u Łukaszenki dramatu – poza opozycją Saturna do Słońca w 2023, która jest o tyle trudna, co też dająca szansę na nową strukturę…

 W moim programie horo (Urania  - przy tych danych stąd: https://www.astroakademia.pl/n20/chart_show.php?chart=4227 )

rysuje się tak, że MC jest w 23 Ryb, co oznaczałoby, że ma Neptuna na MC i za chwilę (!) Jowisza na MC - czyli teraz natchnienie, eskpiacja i duchowa przemiana, a za chwilę: gloria!

Co myślicie?

"Ostatni tydzień pokazał, że koszt wykorzystania wojska do rozwiązywania istniejących problemów jest zbyt wysoki. Działania wojenne na Ukrainie należy jak najszybciej powstrzymać, a wszelkie spory między obydwoma krajami powinny być rozstrzygane w ramach negocjacji" – brzmi apel członków Rady. (13 członków podpisało). Podkreślają oni również, że "wolność słowa i inne podstawowe wolności nie powinny podlegać dodatkowym ograniczeniom" i że już podjęte środki ograniczające, takie jak ustawa o karze za "fałszywe wiadomości" dotyczące rosyjskiej armii, powinny zostać zrewidowane." 

link do źródł0

 

Oczywiście zainteresowała mnie pani E. Shulman, więc patrzę w horoskop (godzina próbna) Link do tego kosmogramu: Ekatarina Shulman

, ma ciekawą koniunkcję Pluton-Mars-Wenus w swoim horoskopie, która zapewne teraz się dodatkowo uaktywniła.

Shulman na TED link, ma też FB: Екатерина Шульман (Ekaterina Schulmann)

To, co się dzieje obecnie jest trudne do strawienia w świadomości. Bestia atakuje, świat potrzebuje Bohatera. I faktycznie Prezydent Ukrainy został, przez media, ogłoszony uosobieniem Bohatera. Być może faktycznie ma potencjał do stawienia czoła potworowi (Putinowi).

Co ciekawe, opowieść o bohaterze walczącym z bestią to jeden z najstarszy archetypowych motywów. W najszerszym znaczeniu jest to bitwa między rozwijającym się ego, a jego korzeniami, które należy "oswoić" lub zniszczyć, zanim jednostka stanie się naprawdę indywidualna.

Jednym z klasycznych mitów tego rodzaju jest bitwa Heraklesa z Hydrą - przedstawianą w postaci wielogłowego węża. Walka ich trwała długi czas. Herakles odrywał bądź odcinał głowy z szyj potwora, nie odnosiło to jednak pożądanego skutku. Na miejsce jednego odrastały natychmiast dwa lub trzy nowe łby. W końcu Herakles nakazał swemu bratankowi podpalić pobliski las. Dzięki temu mógł wypalać pochodnią miejsca po uciętych głowach hydry, zapobiegając w ten sposób ich odrastaniu. Natomiast głowa środkowa była nieśmiertelna, dlatego musiał na nią znaleźć inny sposób.

Podczas ich starcia wszystkie żywe stworzenia faworyzowały Heraklesa, ale z bagna, w którym znajdowała się Hydra wypełzał ogromny krab, wysłany przez boginię Herę do pokonania bohatera. Krab rzucił się na Heraklesa gryząc go w stopy i kostki, przez co prawie przegrał on bitwę. Ale, w końcu Herakles nadepnął na kraba i zmiażdżył go. (Hera uhonorował Raka za to, że wykonał jej polecenie, włączając go do gwiazdozbioru).

Atak kraba symbolizuje instynktowny gniew matriarchy przeciwko jednostce, która zagraża jej rządom. Z pewnością jest to ciemniejsza strona Raka, który odzwierciedla problem walki o uwolnienie się spod władzy archetypowego rodzica. Ten bardziej regresywny element Raka przeciwstawia się roszczeniom jednostki w zakresie jej wolności. Archetypowa „Straszna Matka” woli walczyć z synem, a nawet go zniszczyć, niż pozwolić, aby wyzwolił się spod jej dominacji.

Inny obraz bitwy z siłami ciemności jest przedstawiony w historii Perseusza i Meduzy. Jak głosi historia, Meduza była kiedyś piękną kobieta, której zdarzyło się obrazić boginię Atenę. Za karę bogini przemieniła dziewczynę w odrażające stworzenie. Twarz Meduzy to symbol gniewu i nienawiści. Meduzę można było ściąć tylko za pomocą odbitego obrazu, ponieważ każdy, kto przypadkiem spojrzał w jej stronę zamieniał się w kamień. Jako obraz psychologiczny, jest to niezwykle celne wyobrażenie trwałej nienawiści i goryczy, która prowadzi do wewnętrznej apatii. Brak wszelkich emocji i empatii często dotyka potwory.

Te dwie walki z potworami – Perseusz z Meduzą i Herakles z Hydrą - ucieleśniają mądrość na temat obchodzenia się z „gadzimi truciznami". Otóż, żadnego potwora nie da się pokonać samą brutalną siłą. Potrzebna jest refleksja i Ogień – który rozumiany jest jako pasja, odwaga oraz światło wglądu w ciemność - świadomość ludzkiej natury. Herakles podczas walki z hydrą nosił skórę lwa, co symbolizowało ognistą naturę, daleką od instynktownej natury węża. Również w micie dotyczącym bitwy z hydrą pokazane jest, że bohater by wygrać, potrzebuje pomocy sojuszników..

I chociaż oba potwory ostatecznie nie mogą zostać zniszczone, to mogą się przemienić. Po śmierci Meduzy z jej ciała wyskakuje skrzydlaty koń - pegaz, który oznacza transformację. Natomiast nieśmiertelna głowa hydry zostaje unieszkodliwiona - odcięta i zakopana na polu, a miejsce to przykryte wielkim głazem.

Ale, nie tylko „Straszna Matka” odpowiada za chęć zdominowania jednostki. Opowieść o Jazonie jest również typowa dla mitu bohatera, ponieważ przywłaszczone dziedzictwo królewskie i zagrożony spadkobierca, są archetypowymi wzorami, które pojawiają się w każdej historii o bohaterze. Jazon był prawowitym spadkobiercą tronu Jolkos w Tesalii, ale jego nikczemny wujek Pelias uzurpował sobie władzę. Opowieść ta uczy, że nikt rodzi się automatycznie bohaterem, do chwały należy dojść przez próby i cierpienia, a w swojej wyprawie Jazon zmagał się z archetypowym „Strasznym Ojcem”.

Król Pelias bał się Jazona (stara przepowiednia mówiła, że zabije go młody chłopak, który wejdzie do miasta w jednym sandale; tak też wszedł Jazon). Władca wysłał go więc po złote runo, licząc, że Jazon nie powróci żywy z wyprawy.

Ojciec zazwyczaj jest przedstawicielem prawa i porządku, przekazuje najwyższe wartości cywilizacyjne. Uosabia świat zbiorowych wartości, które manifestują się w strukturze psychicznej jako „sumienie”. Bohater musi więc stać się „łamaczem” starego prawa, jest wrogiem starego systemu  i istniejącego sumienia. Archetypowy bohater wchodzi więc w konflikt z ojcami i osobami, które reprezentują stary porządek. Natomiast mitologiczny bohater, jest nowo narodzoną siłą życiową i wolą istnienia. 

Jak ujmuje to Erich Neumann: On [Straszny Ojciec] działa jak narzucony system duchowy, który z góry chwyta i niszczy świadomość syna. Ten duchowy system jawi się jako siła starego prawa, starej religii, starej moralności, jako sumienie, konwencja, tradycja lub jakiekolwiek inne zjawisko, które utrudnia postęp w przyszłość. Wszelkie treści, które działają poprzez emocje lub instynkt, należą do sfery Matki. Ale, wszystkie treści zdolne do świadomego urzeczywistnienia, wszelkie moralne wartości, idee, kanony postępowania lub inne siły duchowe są powiązane z ojcem.

Zazwyczaj postać ojca, reprezentująca stary system, wysyła głównego bohatera do walki z potworem, czarownicami, olbrzymami, dzikimi bestiami itp. - mając nadzieję, że przyniesie to jego jego zgubę. Jednak szlachetna natura bohatera pozwala na zwycięstwo.

Wypędzenie bohatera przez złego króla/ojca, walka oraz powrót do domu w chwale tworzą niezbędny kanon wydarzeń dotyczący bohatera, który przynosząc nowe prawa, po wielu próbach, niszczy stary system. Każdy bohater ma naturalną zdolność do powiedzenia sobie: „To jest moje życie. Nic nie stanie między mną a moim rozwojem. Żadna osoba. Żadna okoliczność. Nawet moje własne obawy."

Obalenie starego porządku i zapewnienie niezależnego, indywidualnego ducha – to jest cel Bohatera. Spotkanie ze „Strasznym Ojcem” tworzy silną osobowość i wewnętrzny „autorytet”; który jest niezbędny, aby poradzić sobie z odpowiedzialnością za królestwo, o które walczył. Bez tej walki pozostaje wiecznym synem swego ojca, wiecznym buntownikiem, który rzuca kamieniami przez okna z zewnątrz, ale nie może wejść do środka, do miejsca, gdzie ukryte jest złote runo, które uosabia jego własną męskość.

Również mitologiczny Apollo, który był bogiem solarnym, wykazał się niezwykłą odwagą zabijając węża-smoka Pytona strzegącego bramy do tajemnej wiedzy ukrytej pod ziemią. Po jego zabiciu Apollo przejął władzę nad wyrocznią w Delfach (gr. delfys „macica”). Apollo radził ludziom w potrzebie, a dzięki jego radom życie mogło zostać uwolnione od demonicznych uwikłań.

Apollo, podobnie jak Lew, jest obrazem mocy świadomości, która oczyszcza, uwalniając jednostkę od „niesamowitych barier”, które wyłaniają się z mrocznego świata nieświadomości. Jest potęgą ego w jej najwspanialszej postaci, zwycięzcą w bitwie z podziemnym wężem Pytonem. To do Apolla ludzie zwracali się, kiedy potrzebowali oczyszczenia, bo jego strzała przebijała nawet najciemniejsze dylematy, a jego muzyka uspokajała zdezorientowane i niespokojne serca.

Oczywiście, rzeczywistość to nie mityczna przypowieść. Rzeczywistość jest dużo bardziej złożona, ale w końcu mity są cennym źródłem wiedzy o świecie. Astrologicznie Prezydent Ukrainy ma w sobie sporo niezbędnego ognia (Mars i Księżyc w Lwie), a także sprytu powietrza (asc – Bliźnięta, Słońce – Wodnik), więc być może jest nadzieja, że pokona potwora.

Wiadomości z wojny wydają się tak dobre, że momentami aż trudno uwierzyć. Nikt chyba nie brał poważnie takiego scenariusza, jaki widzimy. Rosja zaangażowała już wszystkie siły pierwotnie zgromadzone i nie dociąga nowych. Putin oświadcza, że nie będzie poboru rezerwistów i obowiązkowego poboru nowych żołnierzy. Nie dociąga też żadnych nowych sił na granicę, a przecież nie widać żadnych znaczących postępów. Ukraińcy w nieszablonowy sposób zdołali uszkodzić rosyjski okręt.

Podobnie niezwykłe obrazy widzimy w Polsce. Państwo wydaje się w jakimś stopniu pomagać uciekinierom, ale oddolny ruch pomocy nie ma chyba odpowiednika w historii.

To zderzenie między spontaniczną samoorganizacją, a zarządzaniem odgórnym i hierarchicznym...