Na dzisiejszych wykładach na X Konferencja PTA pojawiły się dwa rzadkie pojęcia astro:

Antiscia (liczba pojedyncza antiscium (łac.) lub antiskion (gr.)) -- oznacza punkty na ekliptyce o tej samej deklinacji (równo odległe od równika niebieskiego) lub symetrycznie położone względem linii solstycjów Zero Koziorożca - Zero Raka. Np. antyscjonem do mojego uro. Słońca jest punkt ok. 3 st. Panny.
Dni kiedy Słońce jest w jednym lub w drugim aktyscjonie są jednakowo długie.

Mundoskop: Jak horoskop, tylko są rysowane rzuty planet nie na ekliptykę, a na pierwszy wertykał. Co to jest ten pierwszy wertykał? To jest płaszczyzna prostopadła i do horyzontu i do południka. Czyli pionowo idąca w kierunku od wschodu do zachodu.
Podczas obu równonocy na równiku Słońce w ciągu doby idzie po pierwszym wertykale.
W mundoskopie są dwie prostopadłe linie: pionowa Imum Coeli - Medium Coeli i pozioma linia horyzontu. Ale w typowym przypadku ta pozioma linia nie przechodzi przez ascendent! Ale przez horyzont przechodzi.
Ten "krzyż" pion-poziom dzieli się na równe sektory po 30 st. i to są domy Campanusa.
Do czego służy taki kosmogram (mundoskop)? -- Pokazywał go Andrzej Opejda jako narzędzie do znajdywania faktycznych położeń planet względem horyzontu: bo zdarza się, ze rysowana planeta na ascendencie naprawdę jest już wyraźnie pod lub nad horyzontem. A planeta rysowana z dala od ascendentu właśnie zachodzi lub wschodzi, tak jak w moim horoskopie robią to Pluton i Księżyc. A. Opejda pokazywał coś podobnego u Richarda Wagnera, który w normalnym horoskopie miał Plutona o 72 stopnie (sic!) od ascendentu, a faktycznie miał go 5 stopni nad horyzontem, a układ mundoskopu jeszcze bardziej tego Plutona "uziemiał", aż wyglądało, że wschodzą jednocześnie Słońce, Wenus i Pluton, co oczywiście do Wagnera bardzo pasuje.

Przyznam że ja się nie odważyłem stosować aż tak ekstremalnej techniki wizualizacji planet jak rzutowanie na pierwszy wertykał, chociaż samą tę ideę znam od jakichś pierwszych początków mojego astrologowania.

Mundoskopy są na stanie programu Astrolog Arańskiego-Chwiszczuka.

... napisałem 2 teksty z okazji świeżo zaliczonej koniunkcji Saturn Pluton i końca jednaj a początku następnej 30-kilkuletniej epoki.

2020-01-13. Wojciech Jóźwiak. Auto-promo Taraki 5: Taraka i jej tematy, koniec epoki i podsumowanie. (→Projekt Taraka)

Drugi tekst w linku w tamtym.

Nie wiem jak Inni (czyli Ty), ale ja widzę natychmiast, jak ta nowa epoka mnie i zapewne innych (i "świat" jako taki) sponiewierała. Zmęczyła. Obniżyła loty. A może to były/są inne, bardziej osobiste czynniki? Może za prędko uogólniam? Ciekawe jestem Twojej opinii.

Dzisiaj, kiedy uruchamiałem Wyrocznię w Tarace, czyli algorytm odpowiadający na tarotem na pytania, zadałem testowe pytanie brzmiące: "Tarot?" -- W domyśle: Jak oceniać to "coś"?

odpowiedź Kart/algorytmu była całkiem sensowna, wklejam fragment zrzutu z ekranu:

Jak widać, w tym roku mamy rzadką równonoc wiosenną: bo połączoną z nowiem. Koniunkcja Księżyc-Słońce jest w 0°50’ -- prawie dokładnie w kardynalnym Punkcie Barana!

Poprzedni podobny nów był w 2004-03-20 23:44:00, 19 lat temu, zgodnie z cyklem Metona. Wtedy w punkcie Bar 0°40’.
Następny będzie w r. 2042.

Na s. 76, w opisie upadku dynastii Shang i przejęciu władzy przez Zhou jest mowa o zdarzeniu z roku 1059pne , gdy według zachowanych tekstów chińskich pięć planet "ustawiło się na szerokość wyciągniętej dłoni. 

Czy ktoś z Was to może analizował? Wg Wood'a była to koniunkcja Jowisza, Saturna, WEnus, Marsa i MErkurego. DAlszych planet nie znano/nie widać, wiec to mogło robić wrażenie. 

Ciekaw jestem czy ktoś gdzieś o tym czytał, czy jakieś astroanalizy robiono tego wydarzeenia.

Państwo położone było w okolicach dzisiejeszdego Changdu.  

W książce są rysunki "koła archetypów". Koło z 12 sektorami: jakby alternatywny zodiak? Oceńcie.

Te marki są rewelacyjne! I ich przykłady dodatkowo wyjaśniają, co się kryje pod tytułami Błazen, Kochanek itd. Związek z zodiakiem? Raczej luźny.

Rysunki z nagrania "Jak dzieli nas przeszłość? Czy połączy nas przyszłość?".

Dlaczego Was tym zainteresowuję? Ponieważ semiotyka Napiórkowskiego lub Napiórkowski w ramach swojej semiotyki dobrze pokazuje myślenie strukturalne lub strukturujące. Czyli pokazuje sztukę wyciągania struktur  z materiału obserwacyjno-zdarzeniowego. Czyli: jak patrzeć na świat i rozpoznawać w nim struktury? Napiórkowski robi to po mistrzowsku. (Oczywiście, nie dlatego że sam to wymyślił, bo miał wielkich poprzedników, ale robi. Po mistrzowsku.)

Bo to jest tak. Urodziłem się mężczyzną i jeśli miałem (kiedykolwiek) problemy z płcią/genderem, to takie, czy mianowicie jestem dostatecznie "męski". Czy sprostywam oczekiwaniom nałożonym na mężczyzn. Czyli jeśli miałem problemy, to z widzeniem własnej płci jako obowiązku.

Jak postrzegałem kobiety? Jako "coś" nacechowanego. Tzn. nie, że są dwie połowy, jakoś symetryczne, tu mężczyźni, tam kobiety, tylko że przede wszystkim są ludzie, "human beings", a niektórzy z ludzi mają ponadto swój szczególny "zawód", swój "fach" -- mianowicie są kobietami. Kobiecość czy bycie kobietą postrzegałem jako pewien dodatek, jako właśnie coś w rodzaju zawodu, tyle że ten zawód zostaje przypisany z urodzenia.

Ciekawe, że kiedy próbowałem to wytłumaczyć kobietom, to szybko zauważyłem, że je to wkurza, ale nie wiedzą dlaczego i nie potrafią uzasadnić swojego negatywnego stosunku do tego poglądu. Dlatego od dawna przestałem ten pogląd wyrażać.

I nawet nie wiem, czy ten pogląd obecnie jest politycznie poprawny czy niepoprawny.

Czułem się (po prostu) człowiekiem i interesowały mnie sprawy ogólnoludzkie, takie, które nie łączyły się z płcią.

Do płci nie miałem postawy kibica: tzn. nie kibicowałem "swoim" czyli mężczyznom, ani nie antykibicowałem "tamtym" czyli kobietom. Jedno i drugie (kiedy z tamtymi postawami się spotykałem) budziło u mnie niesmak. Np. czułem niesmak na widok dowcipów "o blondynkach".

Ta moja neutralność, z drugiej strony, budziła (czasem) u mnie niepokój, czy jestem "dostatecznie męski", ale na szczęście w latach najbardziej krytycznych pod tym względem, czyli jakoś między 16 a 30-tym r.ż. dostawałem dość fidbeków od otoczenia, że jest OK.

Więc taką miałem wizję płci: że jesteśmy ludźmi, a niektórzy dodatkowo mają "zawód z urodzenia" kobiety, ale ten "zawód" w ogóle nie jest symetryczny wobec ewentualnego "zawodu" nie-kobiet. Czyli że "dodatku męskiego" nie można symetrycznie przeciwstawiać "dodatkowi kobiecemu", bo tu żadnej symetrii nie ma.

C.d. być może n.