Z życia papieży .104

Francuski dyrektor naczelny i największy akcjonariusz domu haute couture, Moet Hennessy Louis Vuitton (LVMH), mianowany po raz pierwszy na stanowisko prezesa 26 września 1988 r. Właściciel sławnych marek w świecie mody, jak Vuitton, Dior i Givechy, nazywany papieżem mody. ... Początkowo był inżynierem z doświadczeniem w informatyce ... Zaczął używać komputerów osobistych [już] w latach 70. ... Absolwent Ecole Polytechnique, jednej z najbardziej prestiżowych szkół we Francji, wcześniej był prezesem i dyrektorem generalnym międzynarodowej grupy budowlanej Ferret Savinel z głównymi udziałami w Stanach Zjednoczonych (Ferinel Inc.). Głównymi pozazawodowymi zainteresowaniami Arnaulta jest muzyka, a jego ulubionym sportem jest tenis.

Przeczytałam artykuł Lisiewicza o Ref-Renie (Feliksie Konarskim), który wzruszył mnie swoją treścią – i przede wszystkim treściami piosenek. Nie znam godziny urodzenia Ref- Rena. Kosmogram ustawiłam na godz 10-ą, bo Pluton w IC może pasować do człowieka, któremu nie udaje się zamieszkać w jednym miejscu.

Artykuł javascript:nicTemp(); ukazuje niesamowitego człowieka, z lekkością i charyzmą układający piosenki o życiu, o wojennym i powojennym losie, o sytuacji politycznej. To on jest autorem „Czerwonych Maków na Monte Casino”.

Ref-Ren ma Wielki Trygon-Latawiec w znakach wodnych: Jowisz w koniunkcji z Neptunem jest w trygonie do Saturna i w trygonie do Marsa, który może być w koniunkcji z Księżycem. W opozycji do Neptuna z Jowiszem jest „rozstrzelone” stellum Uran- Merkury i Słońce. Stąd u niego ten niezwykły polot, lekkość pisania, pracowitość (pisanie po nocach w okopach) i jednocześnie pozostawanie w cieniu (wpływ Saturna).

Ref-Ren Feliks Konarski*

Michel Bussi – francuski pisarz (kryminały, thrillery), nauczyciel akademicki (geografia), komentator polityczny.

Ma niesamowity horoskop. Prawie wszystkie planety są silne. Dokładnie w IC ma stellum Uran-Mars-Pluton, w zasięgu MC koniunkcję Saturna z Ceres. Merkury jest w koniunkcji z Księżycem, który jest władcą Asc, Wenus jest w koniunkcji ze Słońcem i jednocześnie ma Słońce w swej władzy. Wszystkie te planety można nazwać współdominatami.

Neptun jest silny – wskazywany bikwintylem przez koniunkcję Księżyc-Merkury oraz trygonem przez koniunkcję Saturn-Ceres, w słabej opozycji do Wenus.

Tylko Jowisz (w Bliźniętach) jest stosunkowo mało wyrazisty.

Prawdę mówiąc na podstawie tego horoskopu trudno by mi było w jakiś konkretny sposób określić człowieka. Na pewno jest wszechstronny. Praktyczny (żywioł ziemi + Saturn na MC). Wojujący z czymś, z kimś lub o coś (stellum Uran-Mars-Pluton oraz Księżyc i Merkury w Baranie). Wojujący piórem (dominujący Merkury w władzy Marsa). Wrażliwy (silny Neptun). Przy okazji – jest hipoteza, że Ceres (u niego na MC) jest znacząca w horoskopach pisarzy.

Przesłuchałam właśnie jego książkę „Mówili, że jest piękna”. Bywa, że sprawdzam, czy w internecie są horoskopy pisarzy, których książki właśnie czytam/słucham. Bo to ciekawe słuchać książki zastanawiając się na ile tematyka i sposób pisania  są widoczne w horoskopie autora.

Postaram się nie zdradzać szczegółów, tylko ogólnie opowiedzieć o swoim wrażeniu z przesłuchanej książki. Jest wybitnie Neptunowa, bajkowa, rozmyta, niejasna. Każdy opowiada jakąś swoją historię, a czytelnik musi co chwilę weryfikować swoje wyobrażenia, bo to co niewypowiedziane wyobraża sobie w jakiś schematyczny sposób, a to błąd. Dla przykładu, na początku „na scenie” pojawia się czterech imigrantów z Beninu – małego  afrykańskiego państewka. Pod koniec książki w pewnej „scenie” do Alfy podchodzi czterech białych mężczyzn. To właśnie ta czwórka imigrantów. Zaskoczenie, prawda? Bo w wyobraźni czytelnika imigranci z Afryki są czarni. A przecież mogą być biali. Np. w RPA jest dużo białych. I takie „numery” autor robi na każdym kroku. Kpi sobie z czytelnika z łobuzerskim uśmieszkiem na ustach – tak go sobie wyobrażam.

Tych czterech imigrantów, to byli: pisarz marzący o ogólnoświatowej sławie i maksymalnych nagrodach literackich, agronom, który chciał jako agronom zlikwidować głód na świecie, a przede wszystkim w Afryce, architekt oraz informatyk. Jeden z nich był jeszcze dodatkowo muzykiem. Pełna elita. W tym momencie zaczęłam się zastanawiać – czy Bussi kpi, czy pisze na zamówienie organizacji lewicowych? Może być i jedno i drugie, ale potem zorientowałam się, że Bussi przyjął taki sposób pisania, żeby  we wszystkim i na każdym kroku robić jakieś „zmyłki” konfrontujące czytelnika z jego wyobrażeniami. Przyjęłam, że taki był jego cel (miedzy innymi), ale nie wszystko potrafiłam przełknąć. Np. jest mowa o trudnościach przeżycia imigrantów w docieraniu (w tym wypadku) do Francji. Z tym wszyscy się zgadzają. Jest mowa o  gwałtach na kobietach imigrujących bez męskiej opieki. No to dlaczego zaraz po dotarciu imigranta do Francji, za nim samotnie wyrusza żona z dwójką małych córeczek? Takich „dlaczego” miałam trochę słuchając Bussiego, ale potraktowałam tę książkę po prostu jako kryminalną bajeczkę. Również obydwa motywy popełnianych morderstw mnie nie przekonały, ale może mnie  jako Europejkę  nie przekonuje samodzielne egzekwowanie sprawiedliwości - tak jak się tę sprawiedliwość samodzielnie rozumie.

Bussi pokazuje czytelnikowi swoją życzliwość do imigrantów, którzy dla swoich dzieci chcą jak najlepiej, chcą stworzyć im otwarcie na świat, ale czy stwarzają? Dla żadnego z tych dzieci, o których była mowa, nie skończyło to się dobrze.

I ja do końca nie wiem, po przeczytaniu „Mówili, ze jest piękna”, czy Bussi jest „za”, czy „przeciw” imigracji? Może, z takim wszechstronnym horoskopem, widzi to co jest „za” i co „przeciw” nie przechylając się w żadną stronę. Na pewno widzi okrucieństwo i bezwzględność przemytników ludzi.

Książka jest zdecydowanie Neptunowa. Ja słuchając czułam się jak pijany we mgle. Niczego nie byłam pewna (poza tym, kto zabił dwóch mężczyzn). Kto był imigrantem, a kto „białym” Francuzem?  Kto z policjantów współpracował z przemytnikiem, a kto chciał go unieszkodliwić?

Konstrukcja fabuły jest niesamowicie misterna, bo pomijając zaskoczenia – teoretycznie wszystko było  możliwe i na zakończenie wszystko się wyjaśnia. Czuć tu Saturna i silną Pannę.

Fantastyczne były kawałki z hotelarzem, który wymyślał niestworzone historie. Oczywiście w epilogu […]. W tych kawałkach odczuwałam lekkość Merkurego.

Natomiast nie odczuwałam przejęcia z powodu opowiadanych historii. Hotelarz był zdruzgotany po wiadomości o utonięciu grupy imigrantów. Nie potrafiłam odebrać na serio jego zdruzgotania – może dlatego, że było przerysowane i przez to nieprzekonujące. I ogólnie, słuchałam książki z zainteresowaniem, ale bez odczuwania empatii, co w moim przypadku jest nietypowe. Zaintrygowało to mnie i sprawdziłam horoskop porównawczy z Bussim. I zaskoczenie – mamy koniunkcję swoich stelli Księzycowych (więc i opozycję jego stellum do mojego Saturna), Moja Wenus z Marsem jest na jego IC z jego stellum Marsowym, jego Słońce na moim MC w trygonie do mojej Wenus z Marsem, mój Uran na jego Asc.

(Załączam horoskop Michela Bussi – jest nie do znalezienia poprzez wyszukiwarkę, bo jest w nieodpowiedniej kategorii.)

Michel Bussi