Astrologia badawcza

Astrologia jako program badawczy...

Stanowczo silniej niż dotąd powinienem podkreślać (w różnych miejscach, gdzie piszę/pisałem lub mówiłem), że astrologia, którą praktykuję i do której namawiam, to astrologia badawcza.

(Co mi kojarzy się z blogiem pt. „Gazeta Badawcza”, który około roku 1998 prowadził Jarosław Markiewicz; o Nim też napisano (za mało) w Wikipedii.)

Badawczość astrologii... – na czym polega?

Na tym, że z owym badackim nastawieniem podchodzisz do rzeczy bliskich: do samego siebie. Do osób, które znasz. Do spraw w których jesteś zanurzony/a, którymi żyjesz i widzisz jak żyją nimi inni. Do swojego świata. Ten „swój świat” może mieć swoje rozszerzenia: spokojnie może do niego należeć historia i tworzący ją znani ludzie i historyczne postaci. W końcu wśród osób, które cię uformowały, są nie tylko mama, tata, dziadek, babcia, ale też zapewne Freud, Jung, Nietzsche, Luther, Wagner, Steiner, Hegel, Kant, Wittgenstein, May, Kinski... – jeśli wyliczać tylko Niemców mężczyzn.

Astrologia, jako jedyna chyba, dostarcza teorii dla osobistego życiowego świata – Lebenswelt, jeśli już po niemiecku.
Dostarcza teorii, ale ta teoria musi być nieustannie tłumaczona, przetłumaczana na pojęcia, na wyrażenia, na sposoby poznawcze, których realnie używamy. „On ma Księżyc w Rybach” – ot, taka krótka astrologiczna teza, ale jeśli się wie, jak zachowują się i jak idą przez życie osoby urodzone z Księżycem w Rybach, to spotkanie z kimś takim przynosi szok: jak astrologiczne formuły realizują się w żywej i ludzkiej materii! Formuł można się wyuczyć, jednak siła i smak astrologii leży w tym, że (przy dojściu do pewnej wprawy) widzisz to. U innych, bliskich lub dalekich, u samego/samej siebie też.

Ale można w jakimś stopniu utracić tę wprawę lub jej nie osiągnąć; jeszcze nie osiągnąć – dlatego astrologia wymaga nieustannych praktycznych ćwiczeń. Wymaga badań.

Wymaga badań, ponieważ astrologiczna wiedza, taka, jaką ktoś ma (np. ty), wyciera się. Zaciera, blednie, kostnieje, traci kontakt z doświadczeniem.

Ale również wymaga badań i badawczego nastawienia, ponieważ astrologia nie jest gotowa. Nie jest! – Podczas gdy popularne bajki głoszą, że to wiedza „odwieczna” i pewnie przez swoją odwieczność pewna, niewątpliwa i ustalona. W zgodzie z tą bajką są ci z astrologów, którzy przekazują ją jako zbiór dogmatów.

Jednak astrologia nie jest gotowa. Jeszcze nie przeszła trudnego progu, który oddziela tradycyjną wiedzę od nauki. Inaczej niż np. medycyna, która by stać się nauką, musiała obnażyć się z większości swoich dawnych dogmatów i przyjąć, że np. krew krąży tłoczona przez serce (o czym przed rokiem 1628 nie wiedziano; William Harvey), a na dłoniach medyków są bakterie, które niekiedy zabijają ich pacjentów. (Odkrył dopiero ok. 1850 r. Ignaz Semmelweis.)

Rewizję astrologii w duchu nowoczesności zaczęto około 1950 roku. Idzie ona powoli, ponieważ będąc peryferyjnym („mniejszościowym”) zajęciem, nieuznawanym przez społeczną reprezentację Medium Coeli, ma skłonność do uciekania w dogmatyzm i kurczowego trzymania się dostojnej tradycji.

Więc różnica między astrologiami badawczą i tradycyjną jest u ich podstaw.

Astrologia nie jest gotowa. Szuka nowych podejść, metod, skojarzeń. Szuka nowych sposobów czytania rozkładów planet i nowych sposobów na ich wizualizację. Od około 40 lat dostała potężne narzędzie: komputery, w które zostaliśmy uzbrojeni, i sieć. Oraz AI. Wciąż, jak widzę, te narzędzia w dużym stopniu leżą i rdzewieją; nie są brane i używane tak jak powinny.

Atrakcyjność astrologii leży w tym, że jeśli masz umysł, ducha i żyłkę badacza, to przedmiot badań nosisz ze sobą. Bo ty sam/sama, wraz z kapsułą świata, w której żyjesz i wraz ze swoim tunelem rzeczywistości, jesteś tym przedmiotem badań.

Dodam, ze badan takich, które spokojnie mogą (i powinny) być owocne. Przynieść sukcesy w postaci rozpoznanych reguł, a nie poczucie jeszcze większego chaosu.

Próbuję przekonywać do tego kolejne osoby.

Wojciech Jóźwiak
2025-07-14

☚ Trudne (dla astrologii) miejsca na Ziemi | Poznaj siebie poprzez swój horoskop ☛