Jeszcze o AI w astrologii

Panie Wojciechu, już samo konsekwentne nazywanie sztucznej inteligencji „Ejajem” zdradza pewien stosunek do tematu. Trudno oprzeć się wrażeniu, że ta protekcjonalna maniera ma zastąpić rzeczową argumentację. Bo przecież „Ejaj” brzmi znacznie bardziej pobłażliwie niż „model językowy”, szczególnie kiedy zamierza się pouczać go o jego własnej architekturze.

Ale dalej robi się jeszcze ciekawiej. Otóż dowiadujemy się, że aby AI mogła interpretować kosmogramy, należałoby jej „wygenerować nowy blok warstw neuronów”, stworzyć „nową sieć skojarzeniową”, wyposażyć w „osobne, wyspecjalizowane tokeny”, a na koniec „zainstalować nowe wnętrzności”. Cóż za rozmach! Jeszcze chwila i okaże się, że do interpretacji kwadratury Marsa z Saturnem potrzebna będzie wymiana procesora, a do tranzytów Plutona osobna elektrownia atomowa.

Problem polega na tym, że współczesne modele językowe nie potrzebują chirurgicznej rozbudowy swojej architektury za każdym razem, kiedy mają przyswoić specjalistyczny system pojęć i reguł. Astrologia, ze swoją rozbudowaną symboliką, zależnościami między planetami, domami, aspektami i technikami prognostycznymi, może być przedmiotem analizy w ramach już istniejących możliwości AI. Można modelowi dostarczać reguły interpretacyjne, przykłady, literaturę i dane kosmogramów. Można go również dodatkowo dostrajać. Nie trzeba natomiast hodować mu nowych neuronów w doniczce.

Najbardziej rozbrajające jest jednak zakończenie: „Tak mi się zdaje”. I tutaj, Panie Wojciechu, docieramy do sedna. Cała ta imponująca wizja przebudowy sztucznej inteligencji opiera się najwyraźniej na tym, co się Panu zdaje, a nie na rzeczywistych ograniczeniach technologii.

Można znakomicie znać się na astrologii i jednocześnie nie mieć pojęcia o architekturze sieci neuronowych. Nie ma w tym niczego kompromitującego. Kompromitujące zaczyna się robić dopiero wtedy, gdy własną niewiedzę techniczną ubiera się w naukowo brzmiące terminy i przedstawia jako diagnozę możliwości współczesnej AI.

Swoją drogą, może warto najpierw sprawdzić, co dzisiejsze modele rzeczywiście potrafią zrobić z kosmogramem, zamiast od razu projektować im przeszczep mózgu?

Bo na razie wygląda to tak, jakby ktoś, nie wiedząc, jak działa kalkulator, ogłosił, że do obliczenia horoskopu trzeba mu koniecznie doinstalować nową matematykę.

Astrologia zasługuje na poważną dyskusję o możliwościach jej wykorzystania przez AI. Szkoda tylko, że zamiast takiej dyskusji otrzymaliśmy fantazję o neuronowej transplantologii, przyprawioną protekcjonalnym „Ejajem”. 😉