Emily Dickinson

I Saturn jest w zasięgu Zera Panny (~2st). Żywioł Ziemi jest podkreślony, co jest zauważalne w sposobie podporządkowywania się ograniczeniom, dostosowania się do pewnych społecznych norm na miarę czasów, w których żyła. Ma się wrażenie, że ten saturnowy gorset za bardzo jej nie uwierał, a wręcz wspomagał w przedzieraniu się przez gąszcz konwencji, tego, co wypada. Jakby  potrzebowała zasłoniętych okien, by poczuć w sobie światło.  Śledząc jej biografię wydaje się, że nie była w pełni wyzwolona. Jest kojarzona z uwięzieniem, przez ostatnie 20 lat życia nie opuszczała swojego domu. Poza kilkoma podróżami z konieczności, do Bostonu (stolicy stanu, w którym mieszkała) w młodym wieku, czy do Filadelfii, gdzie pojechała zmuszona postępującą chorobą oczu, strachem utraty wzroku nie ruszała się z miejsca, co też jest ciekawe, ze względu na położenie Słońca w podróżniczym punkcie Strzelca. Podróży jako oddechu wolności poszukiwała w swoich wierszach, w możliwościach wypowiedzi poprzez twórczość. Pisała „mieszkam w możliwościach”. Wykreowała kilka swoich tożsamości dzięki poezji, projekcji siebie, wszystkich możliwych „ja”. Potrzebowała izolacji żeby tworzyć, wolność postrzegała jako rozpiętość, ogrom swojej wyobraźni, różnorodność jej kierunków (Jowisz w koniunkcji z Neptunem w znaku Koziorożca, w kwadraturze do saturnowego Księżyca). Szukała sposobu uznania jej racji, rozmontowywała zegar żeby mu się przyjrzeć i ponownie złożyć, aby nadać mu nową formę, kształt, dźwięk tykania upływającego czasu. Wskazówkami były słowa, które przelewała na papier, robiła z nich kolaże, rozsypanki-układanki, prowadziła pewną uwodzicielską grę z pomocą wyrazów (Słońce w koniunkcji z Merkurym i Wenus w znaku Strzelca). Chciała być tańczącymi promieniami słońca na tafli wody, głębokiego, ciemnego jeziora. Nurkowała, zanurzała się w głąb, w poszukiwaniu słów i je wydobywała z dna, z miejsca, gdzie nie dociera już światło (ascendent w Skorpionie), cdn.