Harmonika 23 wg Hamblina, odc. 1: Marie Duplessis

Harmonika 23 i jej sztandarowa przedstawicielka: Marie Duplessis. Transkrypt wykładu 1 kwietnia 2026.

Przy harmonikach 23 i 29, które dzisiaj chcę omówić (31H zostawiam na później), pojawia się pewien problem: czym ludzie z dominującymi harmonikami różnią się naprawdę? Czy rzeczywiście za każdą z tych harmonik idzie osobny typ, czy nawet osobny wymiar osobowości? Dzisiaj zastanowimy się, jak uchwycić te harmoniki i czy rzeczywiście cechy, które one wnoszą są oryginalne.

Koncepcja Hamblina jest taka, że podobnie jak planety wnoszą swoje oryginalne cechy lub kompleksy cech, które raczej nie mieszają się ze sobą, tak samo swoje kompleksy cech wnoszą harmoniki. Przede wszystkim zaś oryginalne cechy wnoszą wnoszą te harmoniki, których liczby są liczbami pierwszymi, czyli harmoniki prymarne. Liczby pierwsze lub prymarne zaczynają się od 2, dalej 3 (4 nie jest l. pierwszą), pięć (6 nie jest), siedem (9 nie jest, 10 nie jest), jedenaście, trzynaście – na nich skupiliśmy się poprzednio, potem wspomniałem o siedemnaście i dziewiętnaście, a teraz przechodzimy do tych wysokich harmonik numer 23 i 29, jeszcze w przyszłości zostanie 31 i na 32 skończymy, tak jak kończy cała brytyjska szkoła harmoniczna, uważając, że dalej już są zbyt drobne podziały, których nie da się uchwycić.

Metoda, którą przyjął Hamblin, nam uczestnikom AstroAkademii wydaje się oczywista: rozpoznawanie pewnych ogólnych form astrologicznych odbywa się poprzez badanie osób, u których ta abstrakcyjna forma jest wyraźna, jest wyraźnie zaznaczona, jest jakoś silna. Ciekawe jest, że Hamblin korzysta z danych Astro Data Banku, czyli tej szwajcarskiej firmy, która zbiera dane horoskopowe osób i wydarzeń. I my również od początku istnienia AstroAkademii korzystamy z tej bazy danych. Dlatego czytając jego książki, miałem wrażenie przebywania wewnątrz tej samej wspólnoty. Jego pierwsza książka, z której więcej korzystamy, The Spirits of Numbers była wydana w 2011 roku, a druga Harmonic Astrology in Practice w r. 2019.

My mamy aplikację do selekcji kosmogramów według harmonik i ta aplikacja spectrumSelect pozwala nam wybrać osoby, które mają najwyższą magnitudę danej harmoniki.

Hamblin brał pod uwagę też kompleksy harmonik, na przykład dla jedenastej harmoniki, nie tylko ją samą, 11-tą, ale również jej oktawę, czyli 22, dwudziestą drugą harmonikę. W konkurencji jedenasta plus dwudziesta druga bezwzględnym prowadzącym jest Donald Trump! Jego jako sztandarowy przykład podaje Hamblin, jako przykład uporczywości na własnej drodze, chociaż Trump jeszcze nie był wtedy prezydentem ani jeszcze nie oszalał. Zapewne ta uporczywość jedenastki w końcu go doprowadziła do drugiej kadencji, którą wykonuje jak widzimy. Nasz sposób liczenia magnitud harmonik pokazuje pojedynczą harmonikę, a warto by go poszerzyć o branie pod uwagę harmoniki wraz z jej oktawami.

23H

Przejdźmy do kosmogramów. To jest kosmogram Marie Duplessis, rozsławionej przez Aleksandra Dumas syna, nie mylić z ojcem, chociaż byli podobni do siebie, a dziadka bodaj mieli afrykańskiego pochodzenia, po którym odziedziczyli piękne fryzury afro. Rozsławiona jako Dama Kameliowa, bohaterka powieści pod tym tytułem, na podstawie której to powieści została stworzona przez Giuseppe Verdiego opera La Traviata, co oznacza „ta, która zeszła z drogi”, która zbłądziła. Na czym polegało zbłądzenie Marie Duplessis? Ona nie bardzo miała z czego zbłądzić, ponieważ ta osoba – nie bohaterka utworów, ale żywa, historyczna kobieta – urodziła się i wychowała na takim bezdrożu, że w zasadzie wszystko ją usprawiedliwia. Urodziła się w nędzy, w rodzinie z dolnej półki plebsu, gdzie jej babka już była prostytutką. Ratując się przed tym środowiskiem, przybyła do Paryża. To, co zrobiła, to była najlepsza możliwa kariera.

Pisze o niej Hamblin: w wieku 14 lat Marie przybyła do Paryża brudna, wygłodzona i w łachmanach (dirty, starving and in rags). I rozpoczęła pracę jako dressmaker, czyli zapewne jaka pomocnica u krawcowej. Ale jej uroda przyciągnęła oko pewnego młodego szlachcica, a potem została wzięta w luksusy przez wielu jej bogatych kochanków. Jej rachunki płacił pewien osiemdziesięcioletni ex-dyplomata. Marie miała naturalne wyrafinowanie, dobre maniery, dystynkcję i dobry gust, zarówno jeśli chodzi o wygląd, jak i sposób zachowania się. Kiedy przybyła do Paryża, ledwie potrafiła się podpisać, ale wkrótce nauczyła się poprawnie pisać, jeździć konno, tańczyć i grać na pianinie i zachowywać się jak wielka dama.

W jej kosmogramie widzimy ciekawe szczegóły: Księżyc miała w Raku, ale w punkcie 17°, a to jest zasięg 18° Raka, czyli to jest ten Rak powietrzny postępowy. Rak, który w tym miejscu ma wiele z Wodnika i śmiało wykracza w szeroki świat, w przestrzeń, w przyszłość, jest głodny nowego, wszelkich nowości. Jak widzimy, Marie ten głód nowego zrealizowała pięknie i również pięknie zrealizowała swoje Słońce w Koziorożcu, chociaż pozornie jakby wbrew legendom o Koziorożcach. Chociaż z Koziorożca niewątpliwie miała to, że jak Koziorożec coś postanowi, to na ogół to zrobi. Jeśli ma jakieś cele do osiągnięcia, zwłaszcza na poziomie materialno-finansowym, to je osiąga. Tak więc to jej się udało. Ale my zauważamy coś więcej: że jej Słońce jest w zakresie punktu siedmiokrotnego wodnego w Koziorożcu. Punktu, który należy do serii dwudziestych piątych stopni znaków kardynalnych, czyli jest jednym z czterech punktów, które mówią o tym, że ktoś coś robi i od pierwszego podejścia mu się to udaje. To są punkty tych, którzy odnoszą sukcesy od pierwszego podejścia w danej dziedzinie. Punkt wodny 25°43′ Koziorozca, i to też widzimy na jej przykładzie, pięknie sprawdza się w sprawach związków z ludźmi i związków erotycznych, które jej się po pierwsze udawały, wiedziała co robić, po drugie po koziorożcowemu przynosiły jej dochody. Więc – trafione.

23H

To jest jej widmo harmoniczne, widmo harmonik wyrysowane przez aplikację spectrumSelect. Widzimy, że harmonika 23 o dwie długości wyprzedza następne numer 16 i numer 27, które już są złożone (nie-prymarne). 16 jest trzecią oktawą dwójki, a 27 to jest 3x3x3. Na razie nie potrafimy wiele powiedzieć o nich, ale myślę, że się dowiemy stopniowo. Z liczb prymarnych najwyższa jest 11H, która mówi właśnie o uporczywym wracaniu na swoją drogę. Ona nie miała zbyt wiele czasu, żeby wielu dróg wypróbować: bo nie wspomniałem o tym, że po swojej błyskotliwej karierze, w której była nie tylko damą do łóżka i do towarzystwa, ale również muzą poetów: bo tam był jeszcze jeden słynny poeta, który z nią dzielił przygody... ważne jest wiedzieć, że krótko żyła, zmarła w wieku 23 lat na ostrą gruźlicę, czyli suchoty, jak mówiono w tamtych czasach.

Żal nam tej pięknej kobiety. I mądrej, i zdolnej. I widzimy, że 23-cia harmonika wyraźnie przewyższa pozostałe.

23H

Kiedy narysujemy horoskop 23H, czyli pomnożymy pozycje wszystkich planet przez 23 i wyrzucimy niepotrzebny naddatek powyżej 360 stopni, to będziemy mieli takie położenia planet jak na tym wykresie. Pozycje planet redukują się do pewnego abstrakcyjnego położenia już nie w żywym zodiaku, tylko na kole, które naprawdę jest łukiem o długości 1/23 z 360° (z pełnego koła). Dla Księżyca i Słońca to będzie około 300 stopni, a pozostałe planety, czyli Jowisz, Merkury, Saturn, Pluton, Mars, Uran znalazły się około zera, czyli redukowały się do umownego zera Barana. Prawie wszystkie jej planety prócz Neptuna i Wenus należały do pierścieni rzędu 23. Ciekawe, że Wenus nie ma w tej grupie.

Ciekawe jest to, że aspekt 23-krotny tworzyły u niej, czyli sprzężone były przez 23 harmonikę, oba światła, Słońce i Księżyc. Jest to dodatkowy wskaźnik mówiący, że historia i cechy charakteru danej osoby są szczególnie typowe czy charakterystyczne dla tej harmoniki, że u osób, które mają w sprzężeniach, czyli w aspektach czy pierścieniach Słońce i Księżyc, cechy tej harmoniki powinny szczególnie przebijać.

Jakie więc cechy przypisał Hamblin na podstawie tego horoskopu i kilkunastu innych? Możemy je streścić do hasła: są to pożeracze życia. To są osoby, które są głodne doświadczeń, głodne życiowych wrażeń; żyją pełną gębą czy pełną piersią, chłoną uroki życia. W negatywnym sensie: wciąż im mało. Cierpią na niedobór tych wrażeń i te wrażenia sobie organizują często w sposób, który zawarty jest w tytule opery „Traviata”, czyli „ta, która zeszła z dobrej drogi” – drogi takiej, jak ją sobie porządni mieszczanie wyobrażali.

To pożądanie doświadczeń u Marie było związane z pewnym wyraźnym ruchem w górę, w kierunku wykształcenia, dobrych manier, umiejętności organizowania imprez, skupienia towarzystwa wokół siebie, imponowania ludziom itd. Ale bywają osoby, które organizowały sobie tę bujność życia, te przygody w sposób, który byśmy stanowczo nie pochwalali.

Wojciech Jóźwiak
2026-04-02

☚ Jedenasta harmonika na tle harmonik 13 i 17 | Harmonika 23, odc. 2: Wojciech Cejrowski i inni ☛

Komentowanie wymaga zalogowania i/lub ważnego abonamentu.