Specjaliści od .523

Ad. 1 - Jestem bardzo niezdecydowana – kiedy byłam nastolatką, inni różnie to odbierali. Niektórych to bawiło, innym przeszkadzało. Teraz nauczyłam się udawać zdecydowaną, ale wewnętrzne napięcie między Słońcem a Księżycem nadal się we mnie odbija. Czuję niemoc, bo rozumiem wszystkich i widzę, że każdy ma w sobie jakąś rację – przez co sama nie potrafię wyrobić sobie własnego zdania. Ale to nie jest obojętność. Wręcz przeciwnie – bardzo mocno przeżywam argumenty obu stron.

Z tego powodu często czuję się oddzielona od innych, a jednocześnie potrzebuję więzi, by nie zagubić się w swoich wewnętrznych konfliktach. W dzieciństwie otrzymywałam od rodziców sprzeczne opinie – mama była dla mnie tą ziemską i pragmatyczną, ojciec – uduchowionym i nieogarniętym. Ta różnica między nimi tworzyła oś sporu, a dla mnie stała się głębokim, powracającym tematem. Zmagam się z integracją Ryb i Panny – a może właśnie nie da się ich zintegrować (“szukanie niemożliwego”)? Mogę się między nimi przełączać, ale jest to dla mnie bardzo wyczerpujące.

W końcu tematy związane z emocjonalnymi potrzebami i instynktami często zostają u mnie zepchnięte na dalszy plan – poświęcam je na rzecz realizacji świadomych, “wyśrubowanych celów”, jakby miały pomóc mi zapomnieć o tym Księżycu. Ale w końcu wracają, przynosząc ze sobą lęk, brak poczucia bezpieczeństwa, zosio-samosiowanie i nadmierne przywiązanie do rutyny – to, co można skojarzyć z osłabionym ziemskim Księżycem. A kiedy próbuję oddać się Księżycowi, Słoneczna strona zaczyna domagać się swojej przestrzeni. I tak w kółko :)

Ad. 2 - Jeśli chodzi o opozycjonika rozumianego jako tego, kto żyje w cieniu nawracających trudności, niepokoju i ciągle walczy sam ze sobą, to szczególnie jako dziecko czułam, że mam bardzo ciężko. Mierzyłam się wtedy z wieloma trudnymi tematami, które nie wynikały ze mnie samej, ale z zewnętrznego świata – objawiając się jako poczucie osamotnienia i nadmiernej odpowiedzialności.

Po latach wiele się zmieniło, ale brak dziecięcej beztroski czy poczucia bezpieczeństwa wciąż często do mnie wraca – tym razem już bez zewnętrznych przyczyn. Teraz przypomina to bardziej walkę z samą sobą. Od lat zmagam się np. z napięciami mięśniowymi, które mają swoje źródło właśnie w lęku.

Z pozytywów – to wszystko wykształciło we mnie rodzaj huraoptymizmu i mobilizacji w trudnych momentach (na zasadzie: „gorzej już nie będzie”), pewien rodzaj wewnętrznej siły, zrywną odwagę i umiejętność wczuwania się w trudności innych ludzi, jak również pewne zdolności mediatorskie. 

Nie wiem, czy to wyłącznie kwestia bycia opozycjonikiem, ale wśród tych kilku, których znam, widzę wspólny mianownik: brak beztroski, dziecięcy smutek i zdolność rozumienia wielu perspektyw.

@Brati, dzięki za komentarz, faktycznie sporo nas łączy horoskopowo. Jestem bardzo ciekawa Twojej interpretacji urodzeniowej pełni połączonej mostem oktylowym z Wenus, która jest u Ciebie najbliżej osi. No i jak odbierasz wsparcie Plutona i Saturna – czy według Ciebie pomagają one zintegrować to, co instynktowne, z tym, co cywilizowane, bez wypierania którejkolwiek ze stron?

@Elisza, dzięki :) Jeśli chodzi o septyl Plutona, to rzeczywiście — moje zmagania muszą mieć wyższy cel, żebym w ogóle chciała wstać z łóżka. Mam też silną potrzebę pracy nad sobą na głębszym poziomie. Najbardziej transformująca jest dla mnie praca z ciałem i poszukiwanie harmonii w codziennych rutynach.

Kwadratura Wenus i Urana —  to specyficzne poczucie estetyki, niechęć zarówno do rzeczy zbyt zwyczajnych, jak i ostentacyjnie dziwnych, a także często powracające wrażenie, że relacje ograniczają wolność i utrudniają samorealizację.